စင်ကြယ်သော ရေကန်

စင်ကြယ်သော ရေကန်

ရှေးမင်းတစ်ပါး မင်းပြုစဉ်က ဗောဓိသັດလောင်းလျာသည် ရေကန်တစ်ခု၌ ရေကန်မင်းအဖြစ်သို့ ရောက်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအခါ ဗောဓိသັດသည် ရေကန်အနီးတွင် နေထိုင်သော သတ္တဝါအပေါင်းကို အုပ်ချုပ်လျက် နေထိုင်သည်။ သတ္တဝါတို့သည် မင်း၏ ဉာဏ်ပညာကို အလွန်ကြည်ညိုကြသည်။ မင်း၏ အမိန့်ကို မလွန်ဆန်ကြကုန်။ တစ်နေ့သောအခါ ရေကန်မင်းသည် မိုးခေါင်ရေရှားမှုတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ရသည်။ ရေကန်ရေများ ခန်းခြောက်လာသည်။ သတ္တဝါတို့သည် အလွန် စိုးရိမ်ကြသည်။ ရေကန်မင်းက သတ္တဝါတို့ကို မေးသည်၊ “အသင် သတ္တဝါတို့ကား အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိုးရိမ်သနည်း။ ငါကား အသင်တို့ကို ကယ်တင်မည်။” သတ္တဝါတို့က ပြန်ဖြေသည်၊ “အသင်မင်းကြီးကား အလွန် အားကြီးသူ ဖြစ်၏။ အသင်မင်းကြီးကား အလွန် အစွမ်းထက်သူ ဖြစ်၏။ အသင်မင်းကြီးကား အလွန် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အသင်မင်းကြီးကို ငါတို့ မြတ်နိုးပါ၏။”

ရေကန်မင်းသည် သတ္တဝါတို့၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။ “အသင် သတ္တဝါတို့ကား အလွန် သစ္စာရှိသူ ဖြစ်၏။ အသင် သတ္တဝါတို့ကား အလွန် ရဲရင့်သူ ဖြစ်၏။ အသင် သတ္တဝါတို့ကား အလွန် တည်ကြည်သူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အသင် သတ္တဝါတို့ကို ငါ မြတ်နိုးပါ၏။” ဟု ရေကန်မင်းက ပြန်လည် ချီးမွမ်းလေသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ရေကန်မင်းသည် သတ္တဝါတို့နှင့် မည်သည့်အခါမျှ စိတ်အခဲမကြေ။ သတ္တဝါတို့ကို တွေ့တိုင်း ရိုသေစွာ ခေါင်းငုံ့ ရှိခိုး၏။ သတ္တဝါတို့ကား ရေကန်မင်း၏ အပြုအမူကို အလွန် အံ့သြသည်။ “ဤရေကန်မင်းကား အဘယ်ကြောင့် ငါတို့ကို ဤသို့ ရိုသေရသနည်း။ ငါတို့ကား အခြားသူတို့ကို သတ်ဖြတ်စားသောက်သူ မဟုတ်လော။” ဟု တွေးတောလေသည်။

တစ်နေ့သောအခါ သတ္တဝါတို့သည် ရေကန်မင်းထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ မေးသည်၊ “အသင်မင်းကြီးကား အဘယ်ကြောင့် ငါတို့ကို ဤသို့ ရိုသေရသနည်း။ ငါတို့ကား အသင်တို့၏ အသက်ကိုလည်း ယူတတ်သူ မဟုတ်လော။” ရေကန်မင်းက ပြန်ဖြေသည်၊ “အသင် သတ္တဝါတို့ကား အလွန် သစ္စာရှိသူ ဖြစ်၏။ အသင် သတ္တဝါတို့ကား အလွန် ရဲရင့်သူ ဖြစ်၏။ အသင် သတ္တဝါတို့ကား အလွန် တည်ကြည်သူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အသင် သတ္တဝါတို့ကို ငါ မြတ်နိုးပါ၏။” ဟု ဆိုလေသည်။ သတ္တဝါတို့သည် ရေကန်မင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။

“အသင်မင်းကြီး၏ ဉာဏ်ပညာကား အလွန် မြင့်မားလှ၏။ အသင်မင်းကြီး၏ မေတ္တာစိတ်ကား အလွန် ကျယ်ပြန့်လှ၏။” ဟု သတ္တဝါတို့က ပြန်လည် ချီးမွမ်းလေသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ရေကန်မင်းသည် သတ္တဝါတို့နှင့် အလွန် ချစ်ခင်လေးစားလေသည်။ သတ္တဝါတို့သည်လည်း ရေကန်မင်းကို အလွန် လေးစားကြည်ညိုလေသည်။ ထိုမင်းကား ဗောဓိသັດလောင်းလျာ ဖြစ်သည်။ ရေကန်မင်း၏ သစ္စာတရားကြောင့် ရေကန်သည် စင်ကြယ်သန့်ရှင်းနေပြီး သတ္တဝါတို့သည် ငြိမ်းချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်ကြလေသည်။

“အသင် သတ္တဝါတို့ကား အလွန် သစ္စာရှိသူ ဖြစ်၏။ အသင် သတ္တဝါတို့ကား အလွန် ရဲရင့်သူ ဖြစ်၏။ အသင် သတ္တဝါတို့ကား အလွန် တည်ကြည်သူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အသင် သတ္တဝါတို့ကို ငါ မြတ်နိုးပါ၏။” ဟု ရေကန်မင်းက ဆိုလေသည်။ သတ္တဝါတို့သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အလွန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။ “အသင်မင်းကြီး၏ ဉာဏ်ပညာကား အလွန် မြင့်မားလှ၏။ အသင်မင်းကြီး၏ မေတ္တာစိတ်ကား အလွန် ကျယ်ပြန့်လှ၏။” ဟု သတ္တဝါတို့က ပြန်လည် ချီးမွမ်းလေသည်။ ထို့နောက် ရေကန်မင်းနှင့် သတ္တဝါတို့သည် အလွန် ချစ်ခင်လေးစားကြလေသည်။